Holland International Blues Festival heet in alle opzichten

GROLLOO – I’ts good to be back and glad to be out of the damned USA. Zo begroette Bonnie Riatt het publiek in Grolloo. Ze was toen nog niet op de hoogte dat haar president Iran zou bombarderen en dat het inderdaad wel erg fijn was om in Grolloo te zijn. Muziek is een reden om de ellende in de wereld even te vergeten. En de 75-jarige zangeres trakteerde de volle tent van het Holland International Bluesfestival dan ook op een geweldig concert.

Een vriendengroep uit de omgeving van Utrecht genoot van Bonnie Raitt. ,,We zijn met z’n zevenen en zijn hier al vaker geweest. We komen niet speciaal voor Bonnie Raitt, maar het is natuurlijk wel mooi om zo’n artiest een keer live te kunnen zien. Maar we hebben ook al enorm genoten van alle andere optredens. Het is vooral de sfeer die dit festival zo leuk maakt’’, zegt een van de dames. De vrienden gaan elk hun eigen gang. ,,Het is niet zo dat we het hele weekend op elkaars lip zitten. Als we even rust willen kunnen we zo het terrein af. We zitten op de camping hier in Grolloo, dus we kunnen tussendoor even naar ons huisje om een hapje te eten of gewoon even lekker te relaxen.’’

Muziek is de basis van het festival. Melissa Etheridge bedankte de toeschouwers dan ook dat ze door in Grolloo aanwezig te zijn dat ze de livemuziek steunden. Seasick Steve wees het publiek erop dat ze niet alleen naar muziek via hun telefoontjes moesten luisteren, maar ook het echte werk moesten aanhoren. De gitarist bracht vervolgens de festivalgangers met de meest vreemde zelfgebouwde snaarinstrumenten in vervoering. Ik heb niet gezegd dat ze goed klonken, ik zei dat ik ze zelf had gemaakt, zegt hij lachend. De blues is de basis van veel muzieksoorten en de organisatie had ervoor gekozen om de muziekgenres van het festival uit te breiden. Ook was er een podium bijgekomen waardoor er meer bands waren te zien en er voortdurend muziek klonk op het festivalterrein. ,,Het geeft op die manier nog meer een festivalsfeer weer. Het publiek kan van het ene podium naar het andere podium lopen.”, zegt Junior van der Stel van Mojo. Met het toevoegen van country, Americana en andere Amerikaanse gitaarmuziek stonden er nu artiesten als Tami Neilson, The Heavy The Heavy, Jenny Don’t ad the Spurs, Pokey Lafarge, Margo Price en Melissa Etheridge op het programma. ,,We hebben meer mogelijkheden. We kunnen niet elk jaar met Beth Hart en Joe Bonamassa aankomen. Meer genres bieden meer variatie. We proberen wel zo te programmeren dat de bluesliefhebbers voldoende aan hun trekken kunnen komen en ook van de andere muziek kunnen genieten. Het klopt, dat meer bands meer kosten opleveren. Het betekent dat je op een gegeven moment niets meer onder de streep over houdt. Maar de insteek blijft om kwalitatief goede bands naar het festival te halen.”

Of Hilde Vos, presentratrice en countryzangers uit Zuidlaren, bij een volgende editie ook zingend op het podium is aan te treffen, kan Van der Stel niet zeggen: ,,Het is het Holland International Bluesfestival, dus het streven is veel internationale bands aan te trekken, maar met The Dawn Brothers en de Leif De Leeuw Band zaten er ook nationale bands in het programma.”   

Op het terrein waren door de andere opzet wel meer dames met jurkjes met franjes, cowboylaarzen en hoeden op te zien. Een groep die op zaterdag opviel was een club van dertien dames met rode hoeden. Centraal punt van de club was de 49-jarige Helma van de Langenberg uit Muiden, met een wit hoedje. Het was haar vrijgezellenfeestje. ,,Ik ben al heel lang fan van Melissa Etheridge. Dat stamt uit de tijd dat we nog in Brabant op de middelbare school zaten. Een van mijn vriendinnen bracht die muziek mee en ik was gelijk verkocht. Het idee om hiernaartoe te komen was van mijn vriendin Nanda. Ze is bluesliefhebber en was op zoek naar bluesfestivals om samen met haar vriend naar toe te gaan. Toen ze zag dat Melissa hier kwam heeft ze dit op touw gezet. Jammer voor haar vriend en de andere mannen, die moeten nu thuis op de kinderen passen.” De dames hadden erg van het optreden van Melissa Etheridge genoten. ,,Ze was geweldig. En als kers op de taart heeft Babette ook nog het plectrum gevangen die ze in het publiek gooide. We hadden bijna ook nog de tweede te pakken, maar een man was ons net te snel af.” Ook ceremoniemeester Nanda van der Els genoot volop. ,,Wat ik het mooiste vond was het nummer I’m the only one. Het past mooi bij het huwelijk van Helma en 30 jaar vriendschap.”

Etheridge had meer toepasselijke liedjes. Het Bring me some water was niet tegen dovemansoren gezegd, want met de temperaturen van afgelopen weekend was het water niet aan te slepen. De organisatie had extra watertappunten op het terrein en het beleid om het meebrengen van waterflesjes aangepast. Ook waren er insmeerpunten, waar gratis zonnebrandolie verkrijgbaar was. En de ijscoman deed goede zaken. ,,Hij doet goed zijn best”, zegt zijn maat die voor het eerst op het festival aanwezig is. ,,Twee jaar geleden had hij niets te doen. En nu staan ze rijen dik op een ijsje te wachten.” Hij is met een clubje vrienden uit Smilde naar het festival gekomen. ,,Ze kwamen hier al vaker. We wilden Seasick Steve en Melissa Etheridge graag zien. Het is een geweldig opgezet festival. Het is heel goed georganiseerd.”

Ook The Robert Cray Band was in trek. Een groep bluesvrienden uit de buurt na het optreden van de bluesband. ,,Wat een stem heeft die man nog en dat op z’n 71e! Hij klinkt nog net zo als toen hij zijn grootste hits had, maar dat is ook een kwestie van ervaring natuurlijk. Het valt sowieso dat al die artiesten van die generatie nog zo goed bij stem zijn.’’ De mannen genieten volop van hun avondje uit. ,,Ondanks de warmte is het prima te doen in de tent. En dat tweede podium is een goede zet. Vorig jaar zaten er redelijk lange wachttijden tussen de optredens, nu gaat het allemaal lekker in één keer achter elkaar door.’’ Een ander clubje festivalgangers genoot ook van het optreden The Robert Cray Band. ,,We zijn hier voor de achtste keer. Het is inmiddels traditie. Via vrienden uit Grolloo zijn we aanraking gekomen met het festival. We overnachten met de hele club bij hen. We hebben ook genoten van Hans La Faille. Hij speelde nummers van Cuby and The Blizzards. Dat is toch altijd weer kippenvel.”

Harry Muskee, de grondlegger van het festival was ook meer zichtbaar, onder meer in het logo Harry Muskee Blues Heritage en de namen van de podia die naar nummers van Muskee waren vernoemd. Ook het C +B Museum was voor het eerst op het terrein aanwezig met een stand. ,,We hebben veel aanloop gehad en artikelen verkocht”, zegt curator Sjoerd Looijinga. ,,Hierdoor hadden we ook meer bezoekers in het museum. Het was ook een lekkere plek om even af te koelen.”

Het festival trok over beide dagen 20.000 bezoekers. De nieuwe tent was niet veel groter dan de vorige. Of dit aantal voldoende was om uit de kosten te komen laat Junior van der Stel in het midden. ,,We moesten een nieuwe tent huren, omdat de eigenaar van de roze tent zijn tent had verkocht. Het heeft niets met uitbreidingsplannen te maken. Wel zullen we op termijn moeten groeien in bezoekersaantallen om het festival rendabel te houden. Aantal van 25.000 per dag is daarvoor niet direct een must. Het zijn getallen die mogelijk zijn volgens de omgevingsvergunning en door een recente aanpassing daarvan kunnen we ook uitbreiden naar de overkant van de straat, maar dat zal niet direct gebeuren. Tenzij we een hele grote naam kunnen contracteren.”

Kaleo bleek nog niet die grote naam om het festival af te sluiten. De IJslandse band zetten een prima optreden neer, maar de tent en de tribunes waren aan het eind van het concert niet meer helemaal gevuld.

Van der Stel stipt nog even een bijzonderheid van het festival aan en dat is dat het publiek tijdens het festival het terrein kan verlaten en even kan afkoelen in het dorp om na een uurtje weer terug te keren. ,,We vinden het belangrijk dat de ondernemers in het dorp en daarbuiten ook profiteren van het festival.” Dat is ook te zien na het festival. Bij Café-Restaurant Gerry zijn dertien rode en een wit hoedje te zien. Het vrijgezellenfeestje wordt in de plaatselijke horeca voortgezet. De dames werden zondagmorgen brak onderaan de voet van de VAM-berg in Wijster wakker. Hopelijk is Helma van Langenberg maandag voldoende hersteld om ja te kunnen zeggen en haar man toe te kunnen vertrouwen I’m the only one.