Vernieuwde Etstoel Anloo trekt veel bezoekers

ANLOO – De Etstoel in Anloo werd dit jaar door ongeveer 4000 bezoekers bezocht. Na een jaar met vernieuwing in de organisatie, konden dit jaar toch enkele honderden vrijwilligers hun moderne kleren omruilen voor de sobere kleding van vroeger. De Kerkbrink rond de Magnuskerk keerde zo zaterdag weer een dag terug in de 17^e eeuw. Centraal stond de rechtszitting in de middeleeuwse kerk waar het Drentse gerechtshof uit vroegere tijden de Etstoel zitting hield. 

Het bestuur luidde eind vorig jaar de noodklok. Door een gebrek aan vrijwilligers werd het voortbestaan van de jaarlijkse Etstoel bedreigd. ,,Vorig jaar kwam de voorbereiding op een kleine groep wat oudere vrijwilligers neer en leek het evenement in gevaar te komen”, blikt voorzitter Henk Doeven terug. ,,Met een aanpassing van de organisatie en enthousiaste nieuwe vrijwilligers uit Anloo en omliggende dorpen kon het evenement dit jaar toch weer doorgaan. Met succes zetten meer mensen de schouders onder het evenement, waardoor het voortbestaan lijkt gewaarborgd. Het opbouwen en afbreken ging zelfs sneller dan in andere jaren.”

Etten
Dit jaar spraken de Etten zich uit over ware gebeurtenissen uit het verleden. De personen die terecht stonden hebben eeuwen geleden werkelijk geleefd. Onder leiding van een nieuwe regisseur werden twee zaken opgevoerd over brandstichting en een timmermand die er meerdere echtgenotes op nahield. Verdachten werden tot de doodstraf veroordeeld.

Drentse jaarmarkt
Rondom de kerk was de authentieke Drentse jaarmarkt. Op de markt zijn handelaren, muzikanten, en andere artiesten die wat florijnen wilden verdienen met hun optreden. Het publiek vermaakte zich met ouderwetse spelen: boogschieten, blokpikken en een rit met paarden door de Anloër dreven. Bezoeker waanden zich midden in de 17^e eeuw. Toneel, muziek en handel en heden en verleden liepen door elkaar. Zo konden de bezoekers meemaken hoe vroeger een baby werd geboren. 

Lasten samen dragen
Jan Rona verantwoordelijk voor de toneelstukjes op het buitenterrein is blij dat het vrijwilligerskorps wat is verjongd. ,,De opbouwers kwamen op leeftijd en het is mooi om te zien dat wat jongere schouders nu deze lasten helpen dragen. Nu zijn dat vijftigers, maar ja die kunnen toch wat langer mee dan de vele zeventigers die altijd actief waren. Het vinden van toneelspelers is niet zo’n groot probleem, die zijn altijd wel te vinden, de problemen zaten bij de andere organisatorische activiteiten. Gelukkig is daar nu een oplossing voor gevonden.” Naast nieuwe vrijwilligers hebben ook enkele oudgedienden, die eigenlijk wilden stoppen, besloten door te gaan. Hierdoor gaat ook niet alle ervaring verloren. Tussen de oudere toneelspelers zijn toch wel veel jongeren te zien. ,,Kinderen willen ook altijd graag meedoen, maar als jongeren gaan studeren stoppen ze er vaak mee. Mooi is wel, als ze weer terugkomen naar de regio, dat ze de draad weer oppakken”, aldus Rona.

Spelen met mensen
De karakters op de kerkbrink zijn vaak hetzelfde: wachters, monniken, artiesten, kwakzalvers, waarzeggers en handelaren. ,,We gaan ieder jaar samen zitten en bedenken dan samen een nieuw toneelspel en hoe we dat gaan doen. De kunst is het spelen met mensen. Het gaat dan om improviseren. Je kent de mensen niet en de mensen kennen jou niet. Toch moet er interactie ontstaan om te zorgen dat het vermakelijk wordt”, aldus Rona die door herseninfarct zelf niet meer mee doet aan het improvisatiespel. ,Het is, zoals het is.”

Amsterdammer
John Dijkman mengt zich wel tussen het publiek. Hij heeft de rol van monnik van Rona overgenomen. De ras-Amsterdammer geniet van het spel. ,,Ik doe nu voor het veertiende jaar mee. Ik ben er bij toeval ingerold. We waren 15 à 16 jaar geleden op vakantie in Borger en bezochten als toerist de Etstoel. Ik vond het sfeertje direct geweldig. Ik kwam met de monniken in gesprek en gaf aan wel belangstelling te hebben om mee te doen. Een paar maanden later werd ik gebeld door iemand met een zwaar dialect. Ik verstond er geen bal van. Maar toen hij overging op Algemeen Beschaafd Nederlands begreep ik zijn voorstel om mee te mogen doen als vrijwilliger. Ik heb direct ja gezegd”, vertelt Dijkman met een Amsterdamse tongval. ,,Ik was twaalf jaar wachter en ben nu voor het tweede jaar monnik. Het contact met de bezoekers is fantastisch en ook met de vrijwilligers heb ik altijd veel plezier.” Dijkman komt een keer per jaar naar Anloo om zijn rol door te nemen en kleren te passen. ,,In de week van de Etstoel ga ik op woensdag altijd naar en Bed en Breakfast in Annen. De mensen daar zijn inmiddels vrienden geworden. Ik heb wel de jongste dochter over kunnen halen om mee te doen. Ze is degene die hier en public bevalt. Ze vindt het heel leuk om mee te doen. De andere twee dochters willen er niets van weten. Ook mijn vrouw kent het inmiddels wel en gaat fietsen ”, vertelt John Dijkman die blij is dat de Etstoel toch door blijft gaan. ,,Gelukkig zijn er weer voldoende vrijwilligers om de kar te trekken, want ik wil dit voor geen goud missen.” Dijkman zoekt de andere 17e eeuwse monniken weer op en mengt zich weer tussen het publiek. Hij kruipt weer terug in zijn rol. En gaat weer spelen met de mensen en laat zijn Amsterdamse accent in Drenthe horen.