Klaas Koops wil met spannend boek afreken met de cancelcultuur

SCHIPBORG – Klaas Koops uit Schipborg heeft vorige week zaterdag zijn nieuwe boek Zo ben jij niet gepresenteerd. Koops liet zich in Café-Restaurant De Drentsche Aa in zijn woonplaats interviewen door Anne Doornbos.

Zo ben jij niet is een spannend, maar ook schrijnend boek over wat er allemaal met je gebeurt al voormalig topman van een grote wooncorporatie er ineens van beschuldigd wordt dat je met een enorme afkoopsom met vroegtijdig pensioen gaat. Hoe verweer je je tegen alle beschuldigingen over zelfverrijking alles niemand jouw kant van het verhaal wil horen? En je, zoals in het geval van Martijn Bontekoning, het doelwit lijkt te zijn van een regelrechte heksenjacht? 

De uitgever noemde het een roman gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis. Een geschiedenis die de 74-jarige Koops zelf heeft ondergaan. Hij kwam onder vuur te liggen nadat hij in 2007 stopte als directeur-bestuurder van het Friesland College. Hij had succesvolle fusies achter de rug. Een nieuwe voorzitter van de Raad van Toezicht vond dat de organisatiestructuur weer anders moest. Dat zorgde voor een conflict en voor het terugtreden van Koops. Hij kreeg een nieuwe vaststellingsovereenkomst van vijf jaar voor een rol als adviseur met behoud van salaris. De duur van de overeenkomst met bijbehorende vergoeding zorgde voor alle onrust die ontstond. ,,Een constructie die in die tijd in het bedrijfsleven vrij normaal was, maar in de onderwijssector lag het blijkbaar gevoelig. Mijn contract kwam op straat te liggen en ik ook”, zegt Koops tegen Doornbos. 

De politiek en de media gingen zich er mee bemoeien. ,,Het is nog een geluk dat social media in die tijd nog niet bestond. Maar de media gingen toen helemaal los. Er waren journalisten die met vooroordelen en zonder alle feiten te kennen verhalen naar buiten brachten.” En toen ook de politiek zich er mee ging bemoeien en het ministerie hem een kunstje flikte omdat men vond dat hij boven de Balkenende-norm zat, die toen nog niet van toepassing was, keerde ook het publiek tegen hem.

Koops had geheimhoudingsplicht en mocht niets zeggen. ,,Wat als ik wel mijn verhaal had kunnen doen? Was het verhaal dan ook zo in de wereld gekomen? En de Raad van Toezicht heeft mijn toen onvoldoende verdedigd.” 

Koops vertelt dat hij in het boek afstand houdt tot bestaande sectoren, organisaties en personen. Hij vertelt het verhaal van de sleutelfiguur Martijn Bontebal, maar zegt ook voortdurend ik”, wat Doornbos dan ook opmerkt. ,,Als je de waargebeurde geschiedenis niet kent, leest het als een spannende roman, waarin je medelijden krijgt met de hoofdpersoon. Maar ken je het verhaal erachter wel dan zie je in Bontebal toch Klaas Koops. Zie je jezelf als slachtoffer?” 

Koops denk na en zegt dan. ,,Ja, want ik kon mij niet verdedigen. Ik heb het boek om drie reden geschreven. Ik wilde een spannend verhaal vertellen. Daarnaast wil ik iets doen aan de cancelingcultuur. Er zijn weinig slachtoffers die vertellen hoe ze door politiek en media aan de schandpaal zijn genageld. Ik wilde dit vertellen, want dit kan iedereen overkomen. En ik had iets recht te zetten. De vrouw van Bontebal geeft in het boek aan Zo ben jij niet en zo is het. Koops hoopte met het verhaal zijn laatste restje litteken te laten vervagen. ,,Ik heb het niet als therapie gezien, want je kunt pas schrijven als je alles hebt verwerkt.”